ZAKOPANE - INFORMACJE PRASOWE

Jako wiaterek duchnie

Choćjako sie we pośledni cas dzieje. Wedle jednyk dobrze, wedle drugik kiepskawo. Jedni niby kcom stoć samoistnie, zaś drudzy nie poziyrajom na honorność, na kompanów, ba kcom być, by być i zycie ftym bycie uchronić. Poniejedyn z nos nie barz to pojmuje. A jo Wom to, Kochani, wyłusce. Bo wiycie - to tak! Widzieliście kie konia coby furgoł? Dyć przecie niy! Nie widzioł takowego konia i tyn sługa, ftorego pon na śmierzć za nieposłusyństwo skozoł. Dyć nie widzioł, no zaś wiedzioł, ze jego pon barz koniusie rod widzi. To tyz, by zycie ratować, rzók mu, ze tego piyknego hocióra do roka furgać naucy. Neji Kochani, tym to sposobem zycie na tyn cas zachowoł. Zaś kie drugi sługa sie go spytoł: "I coz ci z tego? Przecie po roku i tak cie kora nie minie, bo koń furgoł nie bedzie", fte mu odpedzioł: "Bez tyn rok moze być róźnie. Moze być tak, ze pon pomre. Dyć moge i jo pomreć i fte samoistnie ślebodny bede. Moze i koniowi sie przitrefić, co padnie. A do reśty, i tego odrucić nijak, co koń furgać pocnie". Tak to wej, Moji Ostomiyli! Tako to wej dumacka stoji u tyk, ftorzy, jako wiaterek duchnie, tak sie i ustawiajom. I nie proci, ba śnim. PROF. STANISŁAW HODOROWICz zakopane@dziennik.krakow.pl

Artykuł udostępniony przez Dziennik Polski